حتما شنیدی که میگن: هیچ جا خونه ی خود آدم نمیشه، و من مطمئنم

منظور همه ی کسایی که این جمله رو میگن اینه که: خوبی های خونه رو هیچ جا نداره.

ولی من الان این جمله رو میگم و منظورم اینه که "هیچ جا بدی های خونه رو نداره"!

 

دیر نوشت: وقتی خونه هم جایی واسه آدم نداره(یا شایدم داره و تو حس و حالشو نداری)

چیکار باید کرد؟ يا اصلا چيكار ميشه كرد؟