نابخشوده

 این رهی نیست که از خاطره اش یاد کنید              این سفر همره تاریخ به جا می ماند

               دانه و دام در این راه فراوان اما               مرغ دل سیر ز هر دام رها می ماند

    می رسیم آخر و افسانه ی وا ماندن ما               همچو داغی به دل حادثه ها می ماند

     بی صدا تر ز سکوتیم, ولی گاه خروش               نعره ی ماست که در گوش شما می ماند 

    بروید ای دلتان نیمه, که در شیوه ی ما               مرد با هرچه ستم, هرچه بلا می ماند